Met de feeder op giebel en kroeskarper

Het is weer een tijdje geleden dat er gewoon gevist werd. De jacht naar grote en zware karper heeft de laatste maanden gedomineerd. De vangsten waren helaas mager, waardoor de honger naar een vangst erg groot is geworden. Dan maar eens over een andere boeg. 

In mijn oude buurt ken ik nog een cultuurwatertje waar de laatste jaren kroeskarper en giebel is uitgezet. Dat is een leuke afwisseling met gewoon een dag leuk vissen. Dat wordt dan ook snel gepland voor het komend weekend. Samen met m’n jongens wordt een partij chips, koekjes en snoep ingepakt en mag er uiteindelijk ook nog wat visspullen in de viskoffer mee. Dan snel op pad naar de waterkant. Ons favoriete plekje blijkt zelf nog vrij, wat de jongens de ruimte biedt om ook nog wat in de bosjes te rotzooien en te voetballen. Pappa kan dan de hengels in orde maken en de voerstek opbouwen. Als het dan begint te lopen, dan zijn de jongens er opeens snel bij om de nodige vruchten te plukken. Wat mij betreft maakt dat niet veel uit. Het zelf vangen is dan net zo leuk als het laten vangen door mijn jongens. 

Daarbij heb ik dan nog voldoende te doen door het vullen van korven en het werpen. Het technische gedoe van een vismolen is voor nu nog net teveel. Voor mij ook prima, want we vissen tegen de takken. De kans op het vastgooien van het hele zooitje is zeker aanwezig, waardoor ik dit risico op me kan nemen. Dat het een geslaagde dag is blijkt uit 3 uitbluste jongens en meer dan 30 vissen op de kant. De andere vissers op het water hebben het klaarblijkelijk minder goed gedaan, want de teller van de meeste vissers komt niet boven de 3 vissen. Vol trots moet ik aan elke volgende visser vragen hoeveel ze gevangen hebben op de weg naar huis. En dan komt er zo’n stemmetje achteraan dat wij er meer dan 30 hebben. Gelukkig zien de andere vissers er wel de lol van in en kunnen we afgemat lekker thuis op de bank ploffen.